Jeśli chodzi o samotność to tylko w takich miejscach w niej się odnajduję, gdzie jestem tylko ja, przyroda, moje myśli, wiatr i nic więcej. Bardzo lubię te chwile gdy stoję w bezruchu niezauważony, czekając na to co może się wydarzyć, czasami nie musi nic, wystarczy dla mnie że coś po prostu jest.

Może i przez lato nic nie napisałem, nie oznacza to jednak zakończenia prowadzenia bloga, po prostu może zrobiłem sobie wakacyjną przerwę. W sumie robię to dla siebie, coś w rodzaju pamiętnika, lubię po czasie wracać do tych zdjęć z przeszłości i przypominać sobie gdzie byłem, co widziałem, co czułem. Mijają jakoś tutaj te dni, tygodnie, nawet miesiące, czasami nawet nie wiem jaki jest dzień, bo każdy jest taki sam. Gdzieś tam w oddali widać kropelkę nadziei, lecz postarać muszę się by nie wyschła, bo z kropli może powstać źródło, ze źródła rzeka, a rzeką to już można popłynąć gdzieś dalej.

Jak to w życiu bywa, zdarzają się problemy, lecz na szczęście szybko się rozwiązują i można żyć dalej. Kolejne lata za sobą, kolejne doświadczenia, kolejni poznani ludzie. Ten czas za szybko ucieka, za szybko moim zdaniem, za szybko młodość przeminęła i beztroskie życie.

Patrząc w stronę zachodzącego słońca, pragnę wierzyć iż gdzieś tam daleko jest lepszy świat. Chciał bym go odkryć, by się nie martwić o jutro i by żyło się spokojniej. Żeby mogło spełnić się to co sobie zaplanowałem, a wszystko inne o czym marzę z czasem przyszło by już samo.